.

.

PRZERWA WAKACYJNA

Przerwa wakacyjna. Na kolejny nowy post na naszym blogu zapraszamy już w niedzielę 2 września. Za to cały czas niezmiennie zapraszamy na naszą stronę na facebooka, gdzie bez przerwy wakacyjnej publikujemy ciekawostki historyczne.

Śledź nowe posty

piątek, 22 sierpnia 2014

Koronkarstwo

Na wsi polskiej rozwój koronkarstwa datuje się na pierwszą połowę XIX wieku.
 Na tereny Beskidu Niskiego umiejętności rękodzieła koronkarskiego dotarły pod koniec XIX wieku z Włoch i Flandrii. W ten sposób wyrób koronek stał się w Bobowej i okolicznych wioskach takich jak Siedliska i Sędziszów powszechnym zajęciem. Mieszkańcy tych okolic pracowali głównie w sezonie kiedy było niewielkie natężenie prac gospodarskich. Produkty te były wykonywane przeważnie podczas wieczornych spotkań miejscowych gospodyń. Najbardziej rozpowszechniona była koronka klockowa, przed procesem produkcji rozpisywano wzór na papierze- czasem trzeba było na to poświęcić nawet kilka dni. Następnie wzór umieszczano na specjalnym bębnie wypchanym słomą lub sianem, w dalszej kolejności wbijano we wzór szpilki o które zaczepiano nici. Czas wykonania zależał od wielkości koronki i skomplikowania wzoru. Raz w miesiącu pojawiali się handlarze, którzy byli odbiorcami i nakładcami jednocześnie- dostarczali nici i składali zamówienia. Już w latach 1899-1927 istniała na terenie Bobowej Zasadnicza Szkoła Koronkarska. Po jej likwidacji zorganizowano kursy koronkarskie, które prowadzono do wybuchu II wojny światowej, a następnie kontynuowano po jej zakończeniu. Po wojnie swoją działalność rozpoczęła również  Publiczna Dokształcająca Szkoła Zawodowa, która w 1947 r. została przekształcona w Publiczną Średnią Szkołę Zawodową. W latach 50. XX w. miejscowe koronczarki założyły spółdzielnię koronkarską w Bobowej, która kontynuuje tradycję rękodzielnictwa aż po dzień dzisiejszy.





Brak komentarzy:

Prześlij komentarz